Hermine Deurloo












Glass Fish is de titel van dit album. Een rake titel, want mijn associatie hierbij is transparant en bewegelijk. En dat klopt precies bij mijn beleving van deze CD... 



Hermine Deurloo is een jazzlady. Sinds haar tienerjaren in de ban van de jazz geraakt, conservatorium met de mondharmonica gedaan en sinds “98 speelt ze bij het Willem Breuker Kollektief. Maar haar CV is ruimer bemeten dan dat, ze trad ook al op met Tony Scherr, Han Bennink, John Engels, Candy Dulfer, The Metropole Orchestra, Greetje Bijma, Al Jarreau en Orchestra Jazz Siciliana.    

Hermine speelt dus mondharmonica, maar dan wel een chromatische. Dat is een mondharmonica met een bereik van drie octaven. In tegenstelling tot een gewone die maar 1 toonladder heeft en daarmee dus een stuk beperkter in bereik.

Daarnaast Tony Overwater op bas, Joshua Samson percussie, hang en morsing, Jesse van Ruller electrische-, acoustische- en slidegitaar en ukelele.

En dan dit project op eigen naam. Hermine Deurloo heeft met de CD “Glass Fish” een

lekkere jazzplaat afgeleverd, kan ik melden.

In de aantekeningen die ik gedurende beluistering van deze CD maakte kwam regelmatig

het woord melancholiek tegen. Dat is toch wel wat de mondharmonica aan de spreekwoordelijke

kont heeft hangen. Maar daar is niks mis mee. Deze CD heeft een tracklist waar sommige titels al een bepaald beeld oproepen. Zoals “mein junges leben hat ein end”. Wel, zo klinkt dat ook. Een introvert, mystieke en melancholieke sfeer komt bij afspeling in mijn muziekkamer te hangen..

Of ”Almost Always Never", een fraaie ballad die geopend wordt door de bastonen van Tony Overwater. De toon maar ook klank van die snaren, zo mooi weergegeven! Wat een fraai en subtiel samenspel tussen die twee, genieten!

Dat subtiele samenspel gaat overigens op voor het hele combo op deze schijf; er wordt elkaar de ruimte gegeven en dat maakt dat een transparante, open swing is goed te verteren is.

Geen vrees voor moeilijke atonaal piep en knor exercities, dus partnervriendelijk!


Opname en mastering is bij Challlenge records eigenlijk altijd dik in orde en daar is deze CD geen uitzondering op. Instrumenten klinken mooi los, open en transparant.

De imaginaire “stage” klopt ook goed waardoor ik ontspannen kan luisteren. Wanneer dan ook de (ook micro-)dynamiek goed opgenomen en gemixt is geeft dat voor mij een meerwaarde!


Opname; 9

Mastering; 9



Mar



Dit artikel is geplaatst door: Mar

Home