Brian Bromberg met 2 projecten..


 Het ene album is "Bromberg Plays Hendrix" en "In the spirit of Jobin" de andere. Nogal uit elkaar liggende stijlen - en 1 bassist als verbindende factor...



Brian Bromberg is een begenadigd bassist met een behoorlijke discografie in het smooth jazz, jazz/rock idioom. Meest bekend is hij vanwege zijn samenwerking met Stan Getz.

Jazz virtuoos Bromberg heeft nu, tegelijkertijd, een tweetal albums uitgebracht. Het ene betreft een album met muziek van Jimmy Hendrix, het tweede album nummers van en in de geest van Jobim.

 

Laat ik beginnen met “Bromberg plays Hendrix”. Naar dit album was ik misschien wel het meest nieuwsgierig. Bromberg ken ik vooral als een mooi, rond spelende bassist. Razendsnel, soepel en heerlijk meeslepend en muzikaal. Hendrix is nogal.. eeh... anders. Niet minder muzikaal uiteraard, maar bij Hendrix komen woorden als intens, vuig en heftig naar boven borrelen.

Dus hoe zou dit uitpakken? Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen; wat mij betreft niet het meest geslaagde experiment. Probleem is dat, hoe knap ook gedaan, de bas van Bromberg te mooi blijft klinken. De nummers blijven al te zeer dicht bij de originele uitvoering waardoor de geest van Hendrix al te zeer blijft hangen. En voor mijn gevoel knelt dat teveel. Er zijn genoeg “verjazzte” pop en rock nummers door verschillende artiesten uitgebracht, en soms werkt dat – en soms niet.

Voor mij dan, althans. Want ik kan me voorstellen dat er genoeg mensen zijn die graag zullen genieten van de basklanken die de partijen van Hendrix overnemen op dit album. En de ontspannen vertolkingen van onder meer “the wind cries Mary”, “foxy lady” en “purple haze” zeer zullen waarderen. Aan de opname en mastering zal het niet liggen, die is dik in orde.

 

En dan ”in the spirit of Jobim”...

 

Jobim was een groot componist in de wereld van de Bossa Nova. Wie kent “the girl from Ipanema nu niet? Daar hoef ik het verder dus niet over te hebben. Dus snel naar de muzikale inhoud van deze CD.

Bromberg en Jobim, dat gaat heel goed samen! Op dit album musiceert Bromberg schijnbaar een stuk meer ontspannen. Blijft niet dichtbij de originele uitvoeringen maar veel meer in de geest.

Dit is wat mij betreft dus een heel ander verhaal.. Een geweldig album; zwoel, swingend, ritmisch en meeslepend!

Van de openingstrack “one note samba” tot de uitsmijter (jawel) “the girl from Ipanema” is het genieten geblazen. Wanneer u kunt genieten van latin jazz is dit een aanrader waarvan ik denk dat deze blind aangeschaft kan worden. Niet alleen de muzikale inhoud, maar ook de opname en mastering is dik in orde.

 

En nu maar hopen op een lange, zwoele nazomer!

 

Mar.

Dit artikel is geplaatst door: Mar

Home